Hartje & Zieltje

Vandaag was het eindelijk zover, we zouden onze meisjes ontmoeten. De vroedvrouw die me doorheen dit spannende proces zou begeleiden was een naamgenootje. Zelfzeker en vrolijk kwam ze me aanmoedigen. ‘Je mag zolang je kan de arbeid beleven, maar ik zal er op toezien dat de verdoving tijdig geplaatst wordt.’ Dat ik mijn natuurlijke bevallingsdroom moest inruilen voor een iets meer medisch gebeuren was vooraf het enige nadeel aan  twee wondertjes tegelijkertijd ter wereld te laten komen. Ondertussen dribbelde de gigantische blauwe zitbal door de kamer. Gelukkig was er geen basketring te bespeuren of ik had hem nooit meer teruggezien- Dennis was zoals ik mocht verwachten, grappig en zenuwachtig. Hij zou mij door dit gebeuren loodsen zoals alleen hij dat kan, met humor en een stevige schouder. ‘Super, al vijf cm opening’, de vroedvrouw was opgetogen na het verwijderen van het ballonnetje dat de vorige nacht werd geplaatst om ingeleid te worden. Een baxter deed het verdere werk en de eerste weeën kon ik behoorlijk opvangen. De tijd ging vliegensvlug voorbij. Toen werd het tijd voor de ruggenprik. Helaas bleef de linkerkant van mijn buik en rug onverdoofd. De anesthesiste kwam een paar keer terug om vloeistof bij te geven, maar de weeënstorm die volgde naar het persmoment werd een intensief en pijnlijk gebeuren. Net op tijd kreeg ik nog iets voor rugweeën en dat bleek wat te helpen. Een oerkracht waarvan ik niet wist dat die bestond, nam het over. Elke mama weet waarover ik het heb. Inmiddels was de ruimte gevuld met een klein dozijn aan dokters. ‘Je bent goed bezig’, iedereen was erg bemoedigend. Toen was het zover. Exact zes uur na aankomst in de bevallingsruimte was ze daar, Mia. Het was magisch, beeldschoon en fenomenaal. Een kleine volmaakte 44 cm lag daar glimlachend en genietend op mijn borst. Ik voelde me onoverwinnelijk en was nooit eerder zo verliefd. Op mijn man en op ons kleine wezentje. ‘Ze is wat kleiner dan geschat’, vertelde de kinderarts voorzichtig. Met net twee kilo wisten we meteen dat het langere couveusetijd zou worden. Lang kon ik niet stilstaan bij wat dat zou inhouden want ik had alle krachten nodig voor het andere wondertje. De gynaecoloog bleef positief. ‘Ze ligt nog steeds perfect, dus we wachten even tot de weeën terugkomen. Na een half uur wachten en persen kenterde de sfeer. Ik zag de assistent overleggen met de gynaecoloog. Mijn baarmoederhals werd terug stug, maar we zouden nog even de tijd nemen. Ik bleef voorzichtig positief en kon mijn ogen niet afhouden van dat kleine perfecte mensje dat rustig lag te bekomen in een verwarmd bedje. Ongeveer een uur na de geboorte van Mia werd ik ingelicht dat er geen andere mogelijkheid was dan dat ik een keizersnede zou ondergaan. Het enthousiasme van de vroedvrouwen en de beheerstheid van de dokters maakten plaats voor lichte chaos en snelle acties. De dokter leefde zo mee dat hij er even ontgoocheld uitzag als Dennis en ik. Een krop in mijn keel, talloze gedachten door mijn hoofd. Ik kon ons eerste kindje toch niet achterlaten? ‘Blijf jij bij Mia zoet?’, ‘papa gaat best mee met jou, Mia is in goede handen op de Neonatologie. Jullie zien haar snel terug.’ Dennis kon alleen maar zwijgzaam volgen. Ik werd het OK binnengereden toen de gynaecoloog me toestemming vroeg om een scheurtje, ontstaan door te persen, te hechten. Terwijl hij snel te werk ging, werd ik -letterlijk- aan de andere kant opgevangen door opnieuw een bijzonder team aan verpleging. Alle stappen werden me duidelijk meegedeeld. Mijn armen werden vastgemaakt en ik kreeg nogmaals verdoving bijgespoten, maar mijn lichaam was na de eerste adrenaline uitgeblust en versuft door alle medicatie. Ik moest braken en had rillingen door koud zweet. Ik wou bovenal weten waar mijn man bleef. Meer dan ooit had ik zijn hand in de mijne nodig. ‘Hij kleedt zich om en zodra we hier alles hebben klaarstaan, mag hij binnen.’ ‘We voeren zo dadelijk een test uit op je buik om zeker te zijn dat je geen pijn meer ervaart.’ Toen begon het te dagen- als de epidurale niet werkte bij de eerste bevalling, hoe gaan ze dat nu dan voor elkaar krijgen? Ik voelde uiteraard alles nog. ‘Dat wordt volledige narcose’ zei de anesthesist. Paniek, angst en weerstand overvielen me. ‘Papa moet buiten blijven’ was het laatste wat ik hoorde.  

Ik opende mijn ogen en zag iets wat op een klok leek. 18h, ik was bijna twee uur kwijt. Mijn hoofd was opgezwollen en mijn zicht wazig. De pijn was amper te harden, mijn buikwonde brandde en mijn hart bloedde. Ik legde mijn hand op de plaats wat een paar uur eerder nog als veilige haven fungeerde voor onze meisjes. Leeg. Geen man en geen kinderen rondom mij. Nooit heb ik me zo alleen gevoeld en nooit zal ik me meer alleen voelen. Tranen liepen over mijn wangen terwijl ik hulpvragend rondkeek. Onmiddellijk kreeg ik twee polaroidfotootjes in mijn handen. ‘Hier is ze, mama, uw dochter Renee. Alles is ok, zodra je je voeten kan bewegen, zijn we weg.’ Ik kon geen woord uitbrengen. Opnieuw een innemende verpleegster aan mijn zijde. Toch kon niemand op dat moment mijn ongerustheid en onwetendheid wegnemen. 1000 vragen had ik. Na het langste kwartier ooit, kon ik eindelijk mijn voeten bewegen en werd mijn ziekenhuisbed richting Neo vervoerd. Dennis, zijn en mijn ouders wachtten me op in de gang. In plaats van felicitaties die bij een normale geboorte van een baby horen, heerste er algemene bezorgdheid en hopen verdriet. Vooral voor Dennis en ik. Zijn blik vervuld met angst. We omhelsden elkaar op een manier alsof we bang waren geweest elkaar niet meer te zien. Dat was ook zo. Toen hem duidelijk werd gemaakt dat hij niet aanwezig mocht zijn, moest hij een document ondertekenen om toestemming te geven voor de operatie. Hij zag een twintig minuten later een blauw hoopje baby door een raam voorbijkomen. Renee was immers ook onder narcose. Skin to skin, zoals bij Mia, was niet mogelijk hoorde ik achteraf. Ze hapte snel naar adem en maakte het verder net zoals haar zus best goed. Ik werd pas meer dan een uur later wakker dus al die tijd wist hij amper te functioneren. Ook mijn familie wachtte lang op een bericht. Er gebeurde te veel op korte tijd om te kunnen begrijpen en te verwerken. Bij de aankomst op NEO lag Renee in de armen van een verpleegster. Ze had een slabbetje rond en had net gegeten. Mijn dochter, die haar mama nog niet gevoeld of geroken had, had haar eerste melk gedronken in de armen van een andere vrouw. Rationeel weet ik dat het niet anders kon, maar emotioneel is dit het ergste voor een kersverse mama. Mijn hart brak opnieuw. De verpleegster, overigens weer een topdame, legde Renee bij me neer en ik voelde niets. Geen connectie, geen magisch moment zoals bij haar zus, niets. Wat heb ik me daar achteraf schuldig over gevoeld. De gynaecoloog wou me, zoals hij tot nu steeds had gedaan, verduidelijken wat er was gebeurd. Bij één op vijfduizend vrouwen  zet de baarmoederhals zich als een ring rond de baarmoeder, zo hard dat er geen uitweg meer mogelijk was. Ik was een uitzondering geweest. Renee zat zo hoog in mijn buik dat er verticaal gesneden is in mijn baarmoeder i.p.v. horizontaal. De herstelperiode was hard en heel pijnlijk door de dubbele bevalling. Die eerste periode na de bevalling was ik vooral angstig. Ik wou Dennis zoveel mogelijk aan mijn zijde, liefst dag en nacht. Vrienden en familie feliciteerden ons, we hadden twee gezonde meisjes die elke dag vooruitgang boekten op neo. En dat was het belangrijkste toch? Zo voelde dit echter totaal niet aan voor mij. Ik had te kampen met verliesgevoelens, al kon ik toen niet thuisbrengen wat ik verloren had. Maar met de hulp die ik gezocht heb na enkele maanden kan ik dat ondertussen gelukkig wel, maar de nasleep is nog niet volledig verdwenen. De meisjes hebben nog 20 ellenlange dagen vertoefd op neo waarin veel tranen gevloeid zijn, maar waar we ook onvergetelijke momenten hebben beleefd. Vandaag zijn we 7 maanden verder en kan ons tweelinggeluk niet op. De band met Mia en Renee werd heel snel gelijkwaardig, maar de manier waarop deze twee meisjes, die zoveel delen, ter wereld zijn gekomen, is zo verschillend en dat zal ik nooit kunnen goedmaken.

Mia – mijn hartje – 25/9/2018 – 15H
Renee – mijn zieltje – 25/9/2018 – 16h51

Stefanie

2 gedachtes over “Hartje & Zieltje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s