Op de juiste plaats op het juiste moment

Drie maanden na mijn eerste blogpost stond er nog steeds niets nieuws op de site hier. Geen enkele letter. De perfectionisten onder ons zullen dat waarschijnlijk wel begrijpen. Iets met ‘het is nooit goed genoeg om te delen met de buitenwereld’. Zo gebeurde het dat ik elke vrije minuut (dat zijn er inderdaad niet veel met twee rondkruipende gangsters van inmiddels 10 maanden in huis) naar een witte pagina zat te staren om het uiteindelijk wat op te geven. Bij de vraag waarom ik nog niets nieuws had geschreven, antwoordde ik steevast dat ik het te druk had met diezelfde gangsters. Maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de zorg sinds een tijdje mag delen met de kinderopvang. Ik had het effectief wel te druk. Te druk met verwerken van emoties, met mijn hormonen terug naar hun huisje te sturen (daarover zou Dennis zeker een aantal pagina’s kunnen schrijven), te druk met twijfels en beperkingen die ik mezelf oplegde. En te druk met uit te vissen wie ik nog ben/wil zijn/wil worden naast het moederschap. Binnenin kriebelde het om te groeien, maar ik was verblind door een beperkte perceptie van mezelf en mijn competenties. Een beetje zoals de blauwe rups in Alice in Wonderland – zonder waterpijp weliswaar – die niet verder kwam dan te luieren op een paddenstoel. Zo geschiedde het dat ik op een zonnige vooravond in juni met al deze vraagstukken terecht kwam bij het kleine kaboutervrouwtje. Tenminste zo wordt ze genoemd door haar oudste zoon. Door haar cliënten wordt ze psychotherapeut genoemd. Voor mij is ze mijn soulmate in therapie, een gelijkgestemde ziel die tot dezelfde stam behoort. Dat wist ik na 5 minuten. Je kent ze wel, de handvol mensen die je op de juiste plaats op het juiste moment ontmoet in je leven en die je hele zijn in beweging zetten. Juist, dat dus. Aan het einde van één van onze lange sessies zei ze: ‘Ik leer best veel van jou en onze gesprekken. Je zou ook een sterke therapeut zijn.’ Haar woorden maakten me warm en twijfel maakte plaats voor geruststelling. Een gevoel dat ik zo gemist had. Ik vond niet enkel mijn soulmate in therapie, maar ik vond ook mijn passie voor het werken met mensen in al haar facetten terug en beetje bij beetje de liefde voor en herinnering aan mezelf. Wat het schrijven betreft: het hoeft niet meer zo perfect te zijn en het is helemaal oké om naast lange en intense verhalen ook korte en luchtige columns te schrijven. Zolang het maar eerlijk is en waardevol om te delen. Voor mij althans. Ohja en de blauwe rups in Alice in Wonderland heeft sindsdien de paddenstoel verlaten en is inmiddels een vlinder geworden die haar best doet om te leren vliegen – iets vrolijker dan in de film weliswaar.

Write what should not be forgotten

Tot snel!
Stefanie

5 gedachtes over “Op de juiste plaats op het juiste moment

  1. Beste Stefanie, fijn om je wel en wee te lezen. En om te lezen dat de rups haar vleugels weer gaat spreiden. Doet me denken aan een gedicht dat Lorenzo, een van mijn eerste en inmiddels overleden Vlotgasten, ooit schreef : ‘Een zijden rups, bevangen in een cocon, wachtend om te worden wid ze bedoeld is te zijn. Tot ze haar vleugels spreidt en vliegt. Dag vlinder !’ Alle goeds voor jou met je gangstertjes en al de rest… liefs, Niek

    Liked by 1 persoon

  2. En eerlijk en waardevol is het! Het enige wat telt trouwens.
    Je schrijft heel mooi en puur, that’s what the world needs. Of ik althans 🙂
    Kijk uit naar je volgende verhaal but no pressure! Mooie dingen vragen tijd en zijn de moeite waard om geduld voor op te brengen.
    Veel liefs,
    Evi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s