Ode aan borstvoedende tweelingmama’s

Het is nationale week van de borstvoeding. Je kan er alleszins niet naast kijken want sinds enkele dagen flitsen er op sociale media mooie modelbaby’s, hangend aan nog mooiere modelborsten, voorbij. Eén baby per twee borsten zie ik telkens verschijnen. Heerlijke verhalen over de intieme relatie van een mama die vanaf de eerste minuut versmolten is met haar kind. Geen kiekjes met twee hummeltjes. Toegegeven, het is bijna onmogelijk om daar een flatterend kiekje van te maken. Het lijkt alweer een ver verleden dat ik borstvoeding gaf aan de meisjes. Mijn borstkolf heb ik net verkocht aan een andere tweelingmama dus het enige overblijfsel van deze periode is de worst (beste ergonomische uitvinding ever trouwens) die mijn rug ondersteunt terwijl ik dit bericht schrijf. Ik koester de herinneringen, maar kan me jammer genoeg niet vinden in die romantische verhalen die ik zie verschijnen. Er stonden me zoveel emoties te wachten daags na de bevalling. Plots was ik tweelingmama, prematurenmama en keizersnede-onder-volledige-narcosepatiënt. Maar wat wou ik graag borstvoedingsmama zijn. Jammer genoeg werkten die eerste 3 titels niet in het voordeel van die laatste, net daarom was het zo belangrijk voor me. De hechting die we misten in tijd zou ik goedmaken door het beste van mezelf te geven. Letterlijk. Met 2 maal 44 centimeter aan baby op neonatologie werd de kolfmachine mijn beste vriendin. De eerste 10ml moedermelk liep voor de helft op mijn hoofdkussen omdat rechtzitten nog moeizaam verliep, om niet te zeggen onmogelijk was. Al wie ooit gezegd heeft dat melk morsen niet erg is, heeft nooit een potje moedermelk laten vallen. Een waar drama. Gelukkig had moeder natuur me voorzien van een goede startvoorraad dus gaf ik niet op. Overdag kolfde ik tussen de twee couveusebedjes in terwijl afwisselend Mia en Renee’s handje in de mijne gleed. ‘S nachts ging er elke 3uur een wekker af om de melkfabriek op gang te houden. Starend naar een foto van mijn prachtige meisjes ‘want dat brengt de melkproductie op gang’ vertelde de verpleging steevast, en dat bleek geen fabeltje. Van die nachten herinner ik me vooral een erg geïsoleerd gevoel. Wat de meeste kersverse mama’s ervaren als de grootste verbondenheid met hun baby bleek voor mama’s als ik eerder een eenzame ervaring te zijn. Kort nadien oefenden de meisjes afwisselend om te leren drinken aan de borst wat erg vermoeiend was voor de kleine dotjes. Wat ze niet rechtstreeks dronken, dienden ze bij te drinken via de fles. Aansluitend diende ik opnieuw te kolven. Het was een heel wiskundig proces met veel maten en gewichten dat nog een tijd doorging toen we thuiskwamen. Wanneer de productie van de melkfabriek begon te slinken, belde ik paniekerig naar Isabelle, de vroedvrouw die me gedurende het hele proces had begeleid. Ze vertelde me dat ik opnieuw intensief kon kolven, dag en nacht en daarnaast een aantal liter speciale thee kon drinken om alles terug op gang te brengen. ‘Maar wordt het geen tijd om echt te gaan genieten van die twee dotjes?’, vroeg ze me. Absoluut het enige gepaste advies dat ze me toen kon geven en daarvoor ben ik haar enorm dankbaar. Ze was trots op de weg die ik had afgelegd. Ik ben diezelfde dag nog gestopt. Met traantjes, maar zonder schuldgevoel. En met een herinnering aan een hobbelig parcours waarvan ik een niet zo flatterend, maar wel realistisch kiekje wil delen. Als ode aan elke borstvoedende tweelingmama.

Stefanie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s